KORKMAYIN
Ramazan geldi, bir çok kişi "Namık Hoca aç susuz nasıl oruç tutucaz çok zor değil mi" diye soruyorlar bana. Onlara 3 gün aç susuz bir çukurda çamurlar içinde nasıl yaşadığımı anlatım size de anlatıyorum
SAT hocamız Bob Gallagher, Cehennem Haftası bittikten iki hafta sonra “Kalan her tim’den bir kişi seçin; onlara Çin’lilerin Esaret Haftasını yaptıracağız,” diye emir vermişti. O sıralar 24 kişi kalmıştık. Oysa SAT kursuna 244 kişi başlamıştık. Her bot timinden birer kişi seçtiler. Bizim bot timinden Yılmaz Üst teğmen, Mustafa Tosun, Hüseyin Marangoz, Ersev Bayrak, Bahadır Türkmenoğlu, Naci Kıldıran ve ben seçilmiştim. “Ulan neden ben de, Mustafa veya Hüseyin değil” diye sorduğumda, bizimkiler “Yarma (bazen zor bir şey başardığımda bana ya yarma ya da minik) derlerdi. Sen sigara içmiyorsun sonra judocu olduğundan sabır sporu yapıyorsun, ayrıca sende annenden geçme bazı özel hisler, duygular ve medyum özellikleri var; sen yaparsın,” dediler.
Bana çok yakın davranan Hüsnü hocam’a “Nasıl bir şey yaptırıyorsunuz?” diye sorduğumda “SAVAŞÇI RUHU taşıyor ve ASLA PES ETMEME duygusu geliştiriyorsunuz,” dedi. “Sen bunu deneyebilirsin.” Ama asla başarabilirsin demedi, Poyrazköy-Keçilik Hasan Ağa’nın ineklerinin dışkı yaptığı yerde üç büyük çukur açıldı. ( Ama bu seferki fetö,cuların açtığı çukurlardan değildi !!!...) Genişliği iki metre, derinliği beş metre, içine 70-90 santim su koydular. Üç çukur’da ıslatıldığından yağmur yağmış gibi çamurlu idi içi. Tırmanıp çıkmaya imkan yoktu. O gün geldiğinde 24’ümüz de çukurların önünde sıraya geçtik. Bob, tek tek isimlerimizi okudu ve üçer adım öne çıkmamızı istedi. Çıktık!..
Sonra o sert, gür sesi ile “Soyunun!” diye emretti. Soyunduk!.... Tam don’ları da çıkarıyorduk ki, “O kalsın” diye gürledi ve “Sizin çirkin sünnetli aletlerinizi görüp de ne yapayım? Onları bu üç gün kalacağınız Çin ölüm çukurundaki farelere saklayın.” Ansızın diğer ABD’li SAT hocamız Steamy “Atlayın , atlayın aşağı kaltaklar, hanımevlatları!... aşağı, atla aşağı!” diye gaddarca bağırmaya başlayınca atladık aşağı. Diğer iki çukura Erdoğan Saydam veFoça’dan gelen Jandarma komando Teğmen Suavi Gökdal girecekti. Emir’e uyup kendimizi bok çuvalı gibi attık o boklu çukura!... Bob üç gün kalacaksınız gibi bir laf etmişti. Hakikatten çıplak, üzerimizde yalnız donla bu soğukta içi 70-90 cm su dolu çamur çukurunda aç, susuz, uykusuz, moralsiz nasıl kalacaktık? Üç gün suyun içine girer girmez ilk işim bu işi icad eden o Çinli’ye küfür etmek oldu! Buradan tırmanarak, birisinin yardımı olmadan kurtulmak imkansız görünüyordu. SAT’ta “İmkansız” kelimesinden nefret edilmesi öğretilmişti bize.
Çamurlu su, kalçam ile dizim arasında bir yere kadar geliyordu. Kıpırdadıkça yumuşak boklu toprak beni aşağı doğru çekiyordu. O yüzden çok kıpırdamanın dezavantaj olduğunu anladım ama üşüyünce hareket etmemde gerekliydi.. Akşama doğru ABD’li SAT hocalar Steamy ile Türk hocalar’dan Çetin ve Kenan hocalar benim çukurun başında belirdi. Pantolon’larının önünü açmaya başlayınca aletlerini gösterip moralimi bozmaya çalışacaklar diye geçti aklımdan. Ne gezer? Adamlar kafama işemeye başlamazlar mı! Kafamı öne eğdim ve ağzıma, burnuma, kulaklarıma gelen çişleri çamurlu, çişli sularla temizlemeye başladım.
Hadi Türk hocalar ne ise ama bu Amerikan piçlerinin o sünnetsiz bamya gibi şeyleri ile üstüme işemesini kaldıramadım, kızdım bağırdım! Moralim bozulduğunu ağır ağır çökmeye başladığımı hisseden Bob Gallagher “Pes et çık! Pes et! Evine git yıkan. Kız arkadaşınla yat,” diye benim pes etmemi sağlayacak emirler yağdırmaya başladı.
Aklıma buraya bu kursa gelmeden önce çalıştığım gemi geldi. Yattığım salıncak gibi hamak, etrafta çogu sigara içen personel, havasız kamaralar, hareketsiz sporsuz ortam, deniz ortasında fırtınalar ile boğuşan o demir yığınına, o yüzen hapishaneye dönmek istemiyordum.
Bağırdım avazım çıktığı kadar. “You mother fucker! Cock sucker, son of a bitch!” diye (yani sizin anlayacağınız bir sürü kötü küfür). “Pes etmeyeceğim, beni asla pes ettiremeyeceksiniz!” derken aynı zamanda soğuktan çenelerimin birbirine çarpmasından meydana gelen ses kaplumbağaların çiftleşmesini hatırlattı bana: tak tak tak tuk tuk tak... Kaplumbağaları ormanda çiftleşirken seyretmiş olanlar muhtemelen bu sesi hatırlarlar!
Beni bırakıp öbür çukurlara gitmiş olmalılar ki, yukarı baktığımda çukurun başında kimseyi göremedim. Suavi Üst teğmenin küfür seslerini duymaya başladığımda ABD’li SAT’ların şarkıları da duyulmaya başlamıştı,( Karacı subaylara, ABD,li SAT ast sb bş çavuşların işkence yapması, üzerlerine işenmesi dayanılır bir şey değildi onlar için ve bu yüzden daha kursun başında, bir çok karacı ve jandarma komando subay kurstan ayrılmıştı bir jandarma ve iki Egridir dağ komando birliğinden 2 subay pes etmemişti ( Sonradan İhsan Beriş adlı yüzbaşımız general oldu) Bu gaddar, hain hocalar insanları zayıf zamanında yakalamayı ve iyice morallerini bozmayı beceriyorlardı. Buradan bir kurtulsam ben onları becereceğim!...Sırtlarının derilerini patlatacağım…
Hani vahşi hayvanları tanıtan programlar, belgeseller vardır. Otlar arasında saklanan Aslan, Ceylan veya Yaban Manda’ları sürüsünde en hastalıklı, en zayıf, en küçük yavruyu, korumasız olanı seçip ona konsantre olur odaklanıp son sürat avına koşmaya başlar. BuTürk ve ABD,li Sat hocalar da aynı o aslanlar gibi kurnaz ve acımasızlardı! Akşam çoktan olmuştu. Gökyüzü bu çukurdan rahat görülüyordu. Kara bulutlar Karadeniz tarafından üzerimize doğru çöküyordu sanki. “Allah’ım inşallah yağmaz” diye dua ediyordum. Zira bu çukura daha fazla su girerse kurtaramayız paçayı. Bir de ıslandıkça daha çok üşüyeceğiz diye geçiyor hep aklımdan. Henüz yağmur yok. Yandaki, öbür çukurdaki SAT arkadaşlarım ne yapıyor diye geçti aklımdan ve bağırdım. “Suavi Üstteğmen’im, Erdoğan Astsubay’ım!” diye. İkisinin de “Ne var, nasılsın?” cevap vermeleri gecenin sessizliğinde ilaç gibi geldi. “Ne yapacağız, siz nasılsınız?” diye sorduğumda ikisinden de aldığım cevaplar pek olumlu değildi ve moral bozucu idi. Onlara biraz moral vermek için “Hey size bir fıkra anlatayım mı?” diye sorduğumda Suavi Üstteğmen “Ulan Namık ne sırası ne de yeri ama çok istiyorsan anlat,” dedi. O koca çukurdan gece yarısı sesimi onlara duyurmak için bağırarak başladım anlatmaya:
“ASKERLER ESİR DÜŞMÜŞLER!”
“Sonra..?” diye bağırdı Suavi Üstteğmen.
“Pardon pardon, adam torununa askerlik hikayelerini anlatıyormuş askerlik hatıralarını. Çocuk da heyecanla dinliyormuş. Dede esir düşünce arkadaşları ile birlikte bir çukurda bekletirlerken esir kampının komutanı gelmiş ve ‘İki seçenek var,’ demiş. “Birincisi, sizi ya düzüp becereceğiz. İkincisi ise sizi öldüreceğiz.’ Torun dedesine heyecanla sormuş ‘Eee dede sonra ne oldu?’ ‘Evlat gördüğün gibi şimdi ben ölüyüm demiş adam.”
Suavi Üst teğmen bağırdı “Yani şimdi biz öldük mü yoksa bu ibne hocalar gelip bizi becerecekler mi?” diye gırgır geçti benimle.
Sesinden henüz moralinin pek bozulmadığını anladım Suavi Üst teğmenin. Genişliği 2 metre olan çukurdan yukarı çıkmak, kurtulmak için ayağım girecek kadar basabileceğim oyuklar açıp merdiven gibi veya dağcılıkta düz duvar tırmanışı dediğimiz sistemi denemeye karar verdim. Çukurları boyumun yettiği yere kadar açıp tırmanmaya başladım. Daha ikinci deliğe ayağımı basmıştım ki ıslak, çamurlu, kaygan toprak çöküp kaydı ve dökülüp dümdüz oldu. Bu taktik işe yaramayacaktı anlaşılan. İkinci planı denedim: Çocukluğumda ve askeri pentatlonda kullandığımız bir sistemdi. Ayaklar bir yerde, eller öbür yerde. Genişlik 2 metre olduğundan elim ayağım yeterli olmadı tırmanmaya. Bunu icat eden Çinli akıllı adammış. 80-120 santim genişlik yapsa tırmanabileceğim. Bildiğim bütün küfürleri tekrar sıraladım bu esaret işkencesini bulan, çekik gözlü Çinliye…
Sabah artık ikinci gün başlamıştı. Hafif uykusuzluk ve üşümeden kaynaklanan yorgunluk ve susuzluk vardı. Suyun içinde idik ama susuzduk, susamıştık. Böyle devam ederse yarın bu içinde bulunduğumuz sidikli sudan içebilirim diye düşündüm. “Ulan bu SAT’ı, SAT kursunu, Cehennem Haftası’nı, Esaret Haftası’nı çıkaranın da, yapanın da diye sayarken Suavi Üst teğmenin sesini duydum. Bağırarak “Namık bir şeyler yemeyecek miyiz?” diye avazı çıktığı kadar bağırıyordu ben duyayım diye.
“Evet, evet yiyeceğiz. Et lokantası kaşbeyazdan veya develiden karışık et, pilav ve künefe gelecek. Yanında da buz gibi fıçı bira var!” diye bağırdım dalga geçerek…….
Ne demek istediğimi anladı ve sesi kesildi Suavi Üst teğmenin. Nedense Erdoğan Astsubay’dan hiç ses çıkmıyor. O üçüncü ve son çukurda sesi bana hiç gelmiyor. Arada da Suavi Üstteğmen’in çukuru var, Suavi Üstteğmen’e yarı şaka yarı ciddi hafif gırgır geçerek bağırdım.Kursun yakın döğüş derslerinin birinde Türk ve ABD,li SAT hocalar, bizleri futbol sahası içinde kapıştırdılar Bob “Tek bir kişi pes etmeyene, tek kalana kadar döğüşeceksiniz, surata yumruk yok,başla” komutu vermiş ve bizler en iyi arkadaşlarımızla bile kan revan içinde kalana kadar döğüşmüştük Suavi Üst teğmen ile ikimiz finale kalmıştık, kapıştık, bana kafa kol çektiği anda bir baktım ki Suavinin testisleri (Yumurtalar !.) önümde, çiğ köfte yoğurur gibi yumurtalarını sıkıp onu pes ettirmiştim. Bob,birinciye verilecek mükafatı açıkladı “Yarın 20 dakika geç kalkacaksın Namik” dedi,oysa ben acılarımdan çok az uyuyabilmiştim….
“Üst teğmen’im sizin jandarma ve Kara Kuvvetleri’nin komando kurslarında da böyle Çin çukuruna atıp üzerinize işeyip, küfürler ediyorlar mı?” diye sorunca, “Öyle bir şey yapanı bir olur tepeleriz. Ne hadlerine? Hem de böyle Üs tteğmen’e bir Astsubay Çavuş, veya ABD’li onbaşı yapacak? Yanar valla!” diye cevapladı. Erdoğan’dan hala ses yoktu. Onu çok merak ediyordum. Herhalde aynı şeyleri o da yaşıyordu.
İkinci gün akşama doğru kalabalıktan gelen konuşma ve ayak seslerinden irkildim. Biraz sonra yukarı baktığımda SAT kursiyer arkadaşlarım çukurun başında belirdiler. Hem şaşırdım hem de sevindim. Aslında şu saatte eğitimde olmaları lazımdı. Sevincim Bob’ın sesini duyunca kursağımda kaldı. Kükreyerek emir verdi. Bob “herkes çukurdaki farenin üstüne işesin!” dedi. Bizim çocukların hiçbiri bu emre uymadı.
Bob “Yere yat ve şınav yapmaya başla!” dediğinde hepsi yere yatıp şınav yapmaya başladılar. Artık bir şınav daha yapamaz hale gelip iyice tükendiklerinde Bob tekrar kükredi “İŞE AŞAĞI!” Çocuklar ister istemez aşağı, toprağın yanına doğru bana gelmesin diye işemeye başladılar. Tekrar küfür ederek “Siz iyi sniper olamazsınız. Kafasına nişan alıp işeyin!” diye emir verdi. Mecburen yaptı çocuklar. Bu durum, loğar işkencesi yaparkende bir kez başıma gelmişti!..bu kahpe olay…Bu yüzden 76 yaşına geldim ve hala amonyak kokusundan nefret ederim !.... Bob da o arada bağırıyordu “Pes et kurtul! Pes et evine git! Sevgiline git! Bar’a, disc’2ya git bira iç!”
Bağırıyor, böğürüyor, havlıyordu!...içimden “Sen git Yankee, go home” demek geçiyor, dıştan haykırmaya yürek gerek !!!...
“ASLA, ASLA, ASLA!” diye bağırdım ağzımdan köpükler saça saça ben de, bağırdım bu orospu çocuğuna! Çok şükür ki Türkce bilmiyordu Bob eagle Gallagher…(Bakınız internet: US NAVY SEAL NAVY Cross Bob Eagle Gallagher)
Sonra herkesi yan çukura Suavi Üs tteğmen’in başına işesinler diye götürdüler. Suavi’den kapağı açılmamış küfürler duyulmaya başladı! Erdoğan’ın çukurdan ise hala bir ses yoktu, meraktaydım…
Üçüncü gün sabahı Suavi Üstteğmen’in çukurdan acayip küfürler, şikayetler geliyordu. Çığlıklar atıyor, bağırıyor çağırıyordu. Yukarıda da hocaların kahkahaları duyuluyordu aynı anda…Özellikle Kenan hocanın’ki !...
Biraz sonra aynı şekilde ben de bağırıp çağıracak ve hocalara küfür edecektim. Bob, Steamy ve Kenan hoca benim çukurun başında belirdiler. Gülüyor ve dalga geçiyorlardı. Ellerindeki kartonun kapağını açıp aşağı siyah bir şey attılar... Atmaz olaydılar… Siyah tarla faresi yanıma suya düştü… Düşer düşmez ben kendimi geri attım, çıplak sırtım sanki arkamdaki çamur toprak duvarın içine girecek. O kadar geri kaçmışım. Fare de benden kaçıp önümden duvara tırmanmaya çalışıyor ama nafile gayret! Fare tırmandıkça ıslak çamurla birlikte geri önüme suyun içine düşüyor ne kadar denediyse de başarılı olamadı hayvan.( Fare Türkçe bilse ona “Ben çok denedim,olmuyor, boşuna kendini harap etme” diyeceğim ama anlaşamıyoruz arkadaşla !!!...) Bana doğru yüzüyor ben de elimin tersi ile geri itiyordum onu. Sonunda sırtından yakalayıp nasıl fırlattıysam yukarı attım fareyi.
Aradan bir müddet geçti ve Bob gelip soğan sarımsak attı yiyeyim diye… Öyle bir atmıştı ki tutmama fırsat kalmadan suya (Bokun içine) düştü bunlar. Kabuklarından içeri sidikli su girmemiştir diye geçti aklımdan. Elime alıp hocaların başımdan gitmesini bekledim. Elimde tutmaktan yorulmuş olmalıydım ki çamur duvarın içine sokup sakladım onları ilerde yerim diye…Aynı kurtların avladıkları hayvanlardan arta kalan parçaları,karın içine sakladıkları gibi, bir üstüne yeri belli olsun diye,işeyemedim !!!... Üçüncü gece, gece geç saatte Bob ve Kenan hoca gelip kocaman geniş tahtalar, suntalar, ağaçlar ile benim çukurun üstünü iyice kapadılar, en üstüne de buranda örtüp beni tamamen karanlıkta bıraktılar… Onlara beddua edemiyorum zira hepsi hocalarımız ve bizim daha iyi yetişmemiz için ne kadar puştluk, ne kadar bokluk varsa hepsini yapıyorlar!...Beddua demişken , benim beddualarım tutar, size olmuş, gerçek bir olayı anlatayım…
Eşim ile birlikte memuriyette biriktirdiğimiz 3-5 kuruşla ve yakın arkadaşlarımızla Bakırköy’de ilk Fitness salonumuzu açmıştık, borç harç ve ilk kazandıklarımızla önce borçlarımızı ödüyorduk.Salonun bulunduğu apartmanın yöneticisi,hamallıktan sonra zengin olmuş bir sonradan görme idi. Sık sık kazan dairesinden spor salonumuzun suyunu kesiyor, çocukları terli , terli bırakıyor,duş almalarını engelliyor ve bizden suyu açmak için üç misli para istiyordu!...Bunu birkaç kez daha deneyip, milli judocuların duş yapmasınıda engelleyince, benden çok iyi bir dayak yemişti, ama kalabalığı görüncede ,cesaret alıp dayılanmaya devam ediyordu. Ona, suyumuzu kesen bu kaba adama “ Ulan Allahım seni su yolunda öldürsün!..” diye intizar etmiştim…..Adamın önce böbrekleri vücut suyunu süzememeye başladı !!...sonra hep Silivri taraflarından iyi su almaya gittiği bir gün, elinde su bidonu ile arabasının ön kapısını açıp, arabaya girerken,arkadan gelen kamyon kapı ile birlikte adamı altına alıp öldürmüştü !!!..adamı su bidonu ile birlikte gömmüşler!..Annem hep “ Oğlum sen kimseye intizar etme seninki çok güçlü, tutuyor, bir daha yapma,günah’a girersin yoksa” demişti…
Artık ne yıldız, ne gökyüzü ne de kara bulutlar gözüküyor. Bunu daha önce öğretmişlerdi. Vietkong’ların yaptığı “Kedi gözü timleri” denen bir uyum çalışması. Böyle karanlıkta dört saat kalıp bir noktaya bakarsanız gece dışarı çıktığında kapkaranlık ormanda bile gece dürbünü ile bakıyormuş gibi operasyon yapabiliyorsunuz! Gündüz olduğunda ise eğer üstümüzü açmazlarsa yine gece gibi karanlık olacaktı ortam ve bioritmimiz bozulacaktı.Kedi gözü keşif ve baskın takımları kurmuştu Vietkong,lar.
Üçüncü günün sabahı bu esaret kursunu çıkaran Çinliye tekrar kutusu açılmamış küfürleri sıralarken titrememi durdurmaya çalışıyordum ama beceremiyordum… Bu SAT kursu boyunca uykusuzluktan çok titremekten yılmıştık. Hocalar ne yapıp edip bir yolunu bulup muhakkak yaz olsun kış olsun bizi hep ıslak tutmayı, donmanın eşiğine getirmeyi başarıyorlardı.
Anne karnında dokuz ay bu kadar ıslak kalmamışızdır diye geçerdi aklımdan hep!... Öğlene doğru tahtaları kaldırıp üstümü açtı hocalar. Öğlenden sonra çöp sepetleri, kovaları, konteynırları ile geldi hocalar ve bütün birliğin çöplerini üstüme döktüler. O zaman ne domuz gribi, ne tavuk gribi, ne kuş gribi yok tabii… Çukurda lahana, pırasa, yenmemiş artık, pirinç, mercimek, ekmek kırıntıları, kağıt çöpleri, tuvalet kağıtları, nereden çıktıysa kadın ped’leri ve prezervatifler var… 10 gün uğraşsam bulamam bu hijenik malzemeleri !... Suavi’den yine ana avrat dümdüz küfür nameleri geliyor… Moralinin çok bozuk olduğu belli oluyor; böyle giderse hocalar onun üzerine daha çok oynayacak yaralı ceylan ve aslan misali…
Son gece hafif yağmur çiseliyordu. Isınmak için biraz cimnastik yapıyorum. Kaslarım vücut ısısını sağlamaktaki rolünü bilmekle beraber enerji kaybetmek de pek işime gelmiyor. Allah’a ve Anneme dua ediyorum hep. Annemin duaları hep işime yaramıştır. Kadın ne bilsin böyle bir bok çukurunda boktan bir pozisyonda olduğumu…
Annem’e Gölcük’e deniz kuvvetleri lisan okuluna gidiyoruz dediğimde annem “Numara yapma seni her gün suların içinde, altında, havada, karada, çukurlarda görüyorum. Başka tehlikeli bir şey yapıyor benden saklıyorsun,” demişti.
Hiçbir zaman hiçbir şey saklanamazdı ondan istişareye yatar öğrenirdi olanı biteni.
“Suavi üst teğmenim, Suavi üsteğmenim!” diye avazımın çıktığı kadar bağırsam da artık ondan hiçbir ses gelmiyordu.Ölmüş olamazdı… Gerçi kursun başında bir arkadaşımız Karadenizin soğuk sularında gece yüzerken donup şehit olmuştu,adını merak etmişsinizdir ,adı BARBOROS DENİZSEVER idi ve hakikaten ,denizi çok sevdiği için denizci ve SAT olmuştu…
Yıllar sonra “The Dear Hunter”, bizdeki adıyla Avcı filmini seyrettiğimde böyle bir sahne vardı, orada filmi seyrederken ,ben SAT’ta geçirdiğim o Esaret Haftası’nı hatırlamıştım. Aradaki fark, orada çukur değil bambu kamışları ile çevrilmiş bir su hapishanesi olmasıydı.
Sabah, uykusuzluktan, açlık ve suzuluktan bitkin bir haldeyken Bob ve diğer hocalar geldi. Günlerden cumartesi olduğunu zor bela hatırlıyorum. Aşağıya uydurma bir metal merdiven sarkıttılar. Bob, “hadi çık artık” diye emir verdi. Ben de “Are you joking?” yani şaka mı yapıyorsun dedim.
“Yukarı çık, yukarı!” diye sert, sert bağırdı. Çıkmak istedim fakat başaramadım. Kurs arkadaşlarımdan Mustafa Tosun merdivenden aşağı indi ve kolumdan çekip yukarı çıkmama yardımcı oldu. Yukarıya zar zor, titreye titreye çıktığımda Bob elindeki koca küreği elime verip, “Bu çukuru doldurmaya başla!” diyor. Ayakta duracak halim yok.
Yine de öfkeden Türkçe “Ver Allah’ın belası orospu çocuğu,” diye küreğe elimi uzattığımda, “this is joke” bu bir şaka dedi gülerek ve bana sarıldı. Hayretten dona kalmıştım; aslında zaten donmuştum. Şu an ne elim ne de diğer aletlerim, organlarım çalışırdı. Bob “Türkiye’de bunu ilk yapan sensin,” dedi.
Bir ilki daha başarmıştım ama umurumda değildi. Bir an önce ısınmalı, doymalı, susuzluğumu gidermeli , yıkanmalı ve uyumalıydım. ( Bu hocaları ‘da öldürmeliydim !!!...) Vücudumdaki, beynimin altındaki o akıllı organ ‘Hipotalamus’ Sanki bana “Ye,İç,Titre ve ısı üret” diyordu!...
“Erdoğan ve Suavi üsteğmen nerede?” diye sorduğumda, Erdoğan’ın çukura atıldığında ayağını çok fena burkup yan bağlarını yırttığını öğrendim. Birinci gün akşamına kadar dayanmış sonra ayağı çok kötü şişince Kasımpaşa Deniz Hastanesi’ne götürülmüş.
Suavi üsteğmenin çöpler üzerine atıldıktan üç saat sonra hipotermi (donma durumu) olup çıkarılmış, revirde sıhhiye assubayı tarafından ıstılıp kurtarmış paçayı. Hoş benim de ondan farklı bir durumum yoktu. Bob “Namık’ı ısıtın yıkayın kokteyl salonuna getirin” değince, “Kokteyl mi?” diye bağırdım heyecanla… Mustafa Tosun’a dönüp “Donsamda bir soğuk bira içmeden beni gömmeyin!” dedim. Gülüştük.
Üç saat sonra kokteyl salonundaki hazırlığı görünce kendimden geçip “Buna değermiş” dedim. Masaya Bob’ın yanına oturduğumda çok heyecanlıydım. SAT kursu devam ediyordu ve ben ünlü ‘Donanma haçı’ ( Navy cross) madalyalı SAT Bob Gallerherg’ın yanında oturuyordum. Bu tahmin bile edemeyeceğiniz kadar büyük bir onurdu!
Ansızın “fare nerede?” diye sordum heyecanla.
Şakir hoca “ulan oğlum hayvanları koruma cemiyeti tarafından sana ödül verilmeli, kendini değil fareyi düşünüyorsun” dedi gülerek.
Kenan hoca da “Sen fareyi yukarı atınca kurtuldu. Ormana kaçtı fakat Suavi’ninki öbür tarafa yolcu oldu” dedi. Fare denemiş ama hayatta kalmayı başaramamıştı. Biraları yudumladığım sırada Bob da Whisky’sini yudumluyordu. Oldum olası bu Whisky bana ağır gelir ve tahta kurusu gibi kokarım hep!...
Bob “İşte savaşçı ruhu bu!” dedi. “Asla pes etmemek, asla bırakmamak, ölümü reddetmek, sonuna kadar mücadele etmek, var olmak, ayakta kalmak, en zor şartlarla mücadele etmek, savaş vermek. Sen kazandın Namık ama Fare kaybetti!”
Kendi de Vietnam’da pusuya düşürülmüş Vietkong’lar tarafından 14 ABD’li SAT arkadaşını ve yaralı tim komutanını, kendi de yaralı, ayak kemiği kırık, eli ve parmakları kopuk iken,üst tegmenini, liderini pusudan çıkarıp emniyetli alana geri kaçıp NAVY CROSS yani Donanma Haçı madalyasını ABD Deniz Kuvvetleri Komutanı’nın elinden almıştı. Bu, ABD’nin Medal of honor,dan sonraki ( Şeref madalyası) en büyük madalyası idi.
“Çukura,çamura, dibe düşmüş olsanızda, ekibinizi, işcilerinizi , sporcularınızı , arkadaşlarınızı kurtarma , varolma, yeniden ayağa,kalkmak,çabalamak zorundasınız.Emrinizdekilerini, çalışanlarınızı, sporcularınızı tekrar aşağılardan yukarılara çıkarmak, sizin asla pes etmemenizle, vereceğiniz mücadele ile gerçekleşeceğini bilin,bunun için var kuvvetinizle çalışın,asla pes etmeyin,bakın!..ufukta ışıklar parlamaya başladı bile…”N.E
Diğer Yazarlar